Znacie bajkę o Ćwierćlandzie?
Nie?
Oto ona:
Państwo to jest okrągłe jak naleśnik, a ponieważ składa się z czterech krajów nosi nazwę "Ćwierćlandu" . W pierwszym kraju wszystko jest zielone: domy, ulice, samochody, telefony, dorośli, a także dzieci.
W drugim kraju wszystko jest czerwone: drzewa, wanny, lizaki, dorośli, a także dzieci.
W trzecim kraju wszystko jest żółte miotły, szpitale, kwiaty, rusztowania na budowli, dorośli, a także dzieci.
W czwartym kraju wszystko jest niebieskie: lampy na skrzyżowaniach, meble, mosty, szczoteczki do zębów, rowery, dorośli, a także dzieci.
Dzieci w dniu narodzin są kolorowe. Tak jest w całym "Ćwierćlandzie" . Lecz dorośli patrzą na nie swoimi zielonymi, czerwonymi, żółtymi bądź niebieskimi oczami, głaszcząc je przy tym swoimi zielonymi, czerwonymi, żółtymi czy też niebieskimi rękami dotąd, aż stają się jednokolorowe. Najczęściej dzieje się to bardzo szybko.
Pewnego razu w kraju zielonym przyszedł na świat chłopiec o imieniu Groszek. Gdy skończył rok, to był jeszcze trochę kolorowy. Było to niepokojące, lecz w końcu Groszek nabrał zielonej barwy jak trzeba.
W "Ćwierćlandzie" dzieci nie muszą chodzić do szkoły. Uczą się tylko rzeczy najistotniejszej: w kraju zielonym, że liczy się tylko kolor zielony, w czerwonym, że czerwony, w żółtym, że żółty, a w niebieskim, że niebieski. Tak więc w kraju czerwonym nocą i dniem fruwają transparenty. "Kolor zielony, żółty i niebieski to oszustwo" można na nich przeczytać. "Tylko czerwień jest prawdziwa" . I rozlega się piosenka truskawkowa - hymn narodowy kraju czerwonego. W niebieskim kraju wszędzie wiszą plakaty z napisem: "Niebieski, niebieski, niebieski!" . I za każdym razem, gdy dzieci wpatrują się swoimi niebieskimi oczami w napis na plakatach, dostają swędzenia w niebieskich piętach i natychmiast tańczą śliwkowe tango.
W żółtym kraju krzyczy megafon: "Kolor niebieski, czerwony i zielony jest do kitu. Żółty - to jest to!" . Potem dzieciaki zdejmują żółte czapeczki z głów i tańczą cytrynowego bluesa. A w kraju zielonym stoi w parku mówiący robot. "Bądźcie zieloni" - woła, "jeśli usłyszycie czerwony, niebieski, żółty, to nie dawajcie wiary" . Raz Groszek wetkną robotowi do buzi kawałek zielonego sera i robot przez trzy dni mówił tylko "pi-per-la-pop" . Dzieciarnia uznała, że to wspaniałe. "Żółtego dnia" - pozdrawiają się dzieci w kraju żółtym, bo przecież żółty jest najlepszy. Potem jeżdżą na melonowych wrotkach i wypuszczają z klatek żółte kanarki. Czasami siadają i marzą. Oczywiście ich marzenia mają żółtą barwę, bo przecież o innych kolorach nie wiedzą. Marzą o lwim zębie, o słomkowym kapeluszu , o galaretce brzoskwiniowej, o żółtym samochodzie pocztowym, o robaczku świętojańskim. I gdy otwierają po jakimś czasie żółte oczy, to są troszeczkę niezadowolone. Lecz nie umieją powiedzieć dlaczego.
W kraju czerwonym dzieci mają wielką czerwoną zabawę: rzucają pomidorami w zachodzące słońce, o słońce te pomidory połyka. Potem, gdy zapada zmrok i w domach zapalają się czerwone lampy, dzieci siadają i patrząc w dal wzdychają. A wszystkie ich westchnienia mają oczywiście kolor czerwony. Czasami czują się tak, jak gdyby im czegoś brakowało, ale nie mówią o tym.
W niebieskiej krainie dzieci mają taką zabawę: "Niebo" - mówi któreś, a inne odpowiadają: "niebieskie" . "Dym" - niebieski, atrament - niebieski, papużka - niebieska, niezapominajka - niebieska ". I tak nieustannie, aż do zmęczenia. Potem łapią się za ręce i wymyślają różne rzeczy. Wymyślają niebieskie mandarynki, niebieski śnieg, niebieską muzykę, niebieskie konie. Czasami któreś dziecko boli ząb. Ból jest wtedy niebieski. Ale to oczywiste!
W kraju zielonym największą radość sprawia skakanie przez kaktusy. Jeśli któreś z dzieci nie skacze dość wysoko, to wbija mu się do pupy kaktusowy kolec. Fajna jest też zabawa w skaczące żabki. Natomiast liczenie trawy jest nudne. Gdy się w to bawią, to zaczynają ziewać. Siadają na zielone parkany i wymyślają sobie zielone prezenty, na przykład: zielony likier z mięty, sałatę z porem, pięć metrów węża do podlewania ogrodu i tak w kółko. Tylko groszek pewnego razu zażyczył sobie czerwoną kropkę. Taką maleńką, maciupeńką. Całe szczęście, że policja o tym nie wie.
Zadaniem policjantów w każdym kraju jest odnawianie każdego ranka o godzinie 6-tej kredowych granic. Najpierw czeszą oni swoje czerwone, niebieskie, żółte i zielone włosy czerwonymi, niebieskimi, żółtymi i zielonymi grzebieniami, a następnie idą do pracy. Potem, jak inni dorośli wracają do domu i odmawiają modlitwę przed wieczerzą." Kochany, żółty Panie Boże "- modlą się w kraju żółtym -" Dziękujemy Ci za to, że jesteśmy żółci. Chroń nas Boże. A w krajach pozostałych rozbrzmiewa modlitwa do niebieskiego, zielonego i czerwonego Boga. I wszyscy modlą się tylko za siebie.
W "Ćwierćlandzie" oczywiście nie jest tak, że kraje są od siebie całkowicie odcięte. Można telefonować. Na przykład z kraju niebieskiego do zielonego lub czerwonego. Z kraju żółtego można wykręcić numer do kraju niebieskiego. Ponieważ jednak kable są przecięte, to telefony są głuche. Dzieci doskonale o tym wiedzą i nawet nie próbują dzwonić.
Pewnego dnia zdarzyło się coś zdumiewającego. W środku zielonego kraju wyrosła żółta róża. Była to piękna róża! Lecz dorośli przechodząc obok niej wykrzywiali twarze, jak gdyby przechodzili obok gnojówki. Nie trwało to długo. NA miejsce 35 policjantów i 35 szpadlami wgniotło różę w ziemie. To było tego dnia, kiedy Groszek upuścił swoją łyżkę do talerza ze szpinakiem. Szpinak rozprysnął się dookoła. Ale nic się nie stało, bo pokój tak czy tak był przecież zielony. Rodzice Groszka także. Jedynie pękł talerz. Potem nie zdarzyło się już nic więcej. W każdym razie nie było ani widać ani słychać nic szczególnego. Jednakże wszystkie dzieci w "Ćwierćlandzie" zaczęły odczuwać niepokój. Od momentu, kiedy pękł talerz.
I nagle wszystkie dzieci z kraju czerwonego pobiegły do miejsca, gdzie graniczą ze sobą wszystkie kraje. Dzieci z kraju niebieskiego też pobiegły, z żółtego i zielonego także. Gdy już wszystkie znalazły się na granicy, zaczęły się sobie przypatrywać, nie mówiąc ani jednego słowa. Aż Groszek zrobił coś, co inne dzieci w mig pochwyciły. Po prostu spluną na kredową granicę. Potem roztarł ślinę nogą. Kreda zniknęła. Inne dzieci zrobiły to samo. Spluwały na kredę, aż nie zostało ani śladu granic. Wtedy dzieci wybuchnęły śmiechem, zaczęły obejmować bardzo ostrożnie nawzajem zielone - żółte, żółte - niebieskie, niebieskie - czerwone, czerwone - zielone i wciąż dalej, aż każdy objął każdego. Najpierw niczego nie dostrzegały. Zaczęły się bawić nie pamiętając, co mówiły roboty w parku, megafon, plakaty i transparenty. Powoli dzieci przestawały być jednokolorowe. Na zielonych pojawiały się czerwone, niebieskie, żółte plamki, na niebieskich zielone, czerwone, żółte, na czerwonych i żółtych zaczęło dziać się to samo.
A gdy już wszystkie dzieci miału wszystkie kolory "Ćwierćlandu" na sobie, to ich myśli, marzenia, odczucia i życzenia stały się kolorowe. Każde dziecko zaczęło rozumieć drugie i zawładnęły całym "Ćwierćlandem" . Nigdy wcześniej nie było tak radośnie - śpiewają razem cytrynowego bluesa, skaczą przez kaktusy, wymyślają niebieski śnieg, rzucają pomidorami w zachód słońca. Dorośli robią okrągłe oczy ze zdziwienia, ale są bezsilnie, bo nie ma jednokolorowych dzieci. Niektórzy rodzice chcą także być kolorowi. Bardzo się starają i nawet pojawiają się na nich kolorowe nieśmiałe plamki, na przykład na rodzicach Groszka. Lecz naprawdę kolorowe są dzieci....
Właśnie Ćwierćland przypomina mi trochę naszą Polskę - tutaj też prawdziwie cieszyć się potrafią tylko dzieci...
justynapesta
aneta_798
Ivynka
Marzycielka18