Sukienki, węgorze i pomidory

---

Nasza wspólna "przygoda" zaczęła się latem. Byliśmy na wakacjach – każde w innej części Polski. Ja w Koszalinie nad morzem, Przemek w swojej ukochanej Szczawnicy, wędrując po górach. Obydwoje byliśmy trochę zmęczeni nudą i nicnierobieniem.

Kasia: Obiecałam sobie, że w czasie urlopu nie dotknę komputera, by sprawdzić skrzynkę pocztową, którą wcześniej założyłam na portalu MyDwoje.pl, ale pokusa była zbyt duża. W skrzynce znalazłam wiadomość od tajemniczego Przemka. Przeczytałam jego profil i z każdym zdaniem podobał mi się coraz bardziej! Od pierwszego maila nie mogliśmy oderwać się od siebie. Okazało się, że obydwoje kochamy owczarki niemieckie, słuchamy Trójki, czytamy „Mikołajka” i lubimy rowery. W sumie, przez pełne dwa tygodnie urlopu napisaliśmy do siebie około 100 maili! Pomimo że jesteśmy już po trzydziestce, zachowywaliśmy się jak para smarkaczy, wyczekując z wypiekami na twarzy na wiadomości i pisząc o tysiącu – wydawałoby się nieistotnych – spraw.
Wróciłam do Warszawy. Przemek był przejazdem w stolicy tylko jeden dzień. Ten dzień.
Przemek: Tuż po włączeniu komputera, zobaczyłem wiadomość od Kasi z tytułem: „Sukienki, węgorze i pomidory”. Kasia po powrocie z urlopu przywiozła śliczne sukienki, wędzone węgorze i świeże pomidory. Wyobraźnia zaczęła pracować, ukazując śliczną dziewczynę z tak romantycznym bagażem. Spontanicznie umówiliśmy się na wieczorny niezobowiązujący spacer. Ale i tak serce strasznie mi biło.
Kasia: Zazwyczaj na randki szykowałam się długo: a to nie taka sukienka, a to nie taka fryzura, a to lęk, że mi się nie spodoba. Tym razem nie miałam czasu na myślenie. Propozycja spotkania była zbyt niespodziewana.
Przemek: Wyszedłem wcześniej i po odczekaniu kilku chwil w umówionym miejscu, zobaczyłem zielonooką dziewczynę ze złotymi motylkami na lekkich bucikach i w prześlicznej letniej sukience. Serce zabiło mocniej. Kasia przyniosła mi pomidorka w prezencie. Złamała wszelkie stereotypy i tym domknęła swój obraz. Byłem pewny, że zakochałem się po uszy.
Kasia: Rozmawialiśmy prawie pół nocy. Okazało się, że mieszkamy niedaleko siebie, że Przemek chodził na angielski naprzeciwko mojego bloku przez cały rok, że robimy zakupy w tym samym sklepie. Ciekawe ile razy spotkaliśmy się już w życiu, ile razy mijaliśmy się? Ile musiało się wydarzyć, żeby w końcu nasze ścieżki się spotkały? Teraz jesteśmy razem – na dobre i złe.