Nie poddam się koszmarom dzieciństwa

---

Byłam bardzo nieśmiałym dzieckiem, często uciekałam w wyimaginowany świat. Snułam się sama po podwórku. Tę moją samotność i nieśmiałość wykorzystał pewien mężczyzna z sąsiedztwa.

Na początku był dla mnie dobry i opiekuńczy, dawał mi to, czego nigdy nie dostawałam od rodziców, zajętych swoją pracą i robieniem kariery. Nie spodziewałam się, że ten mężczyzna może mi zrobić coś złego. A jednak zrobił, zgwałcił mnie. Miałam wtedy dopiero 8 lat. Świat się dla mnie zawalił. Całkowicie zamknęłam się w sobie i uciekłam do swojego lepszego świata. Na wiele lat „zapomniałam” o tamtej sytuacji.
W szkole miałam coraz większe problemy w kontaktach z rówieśnikami. Żyłam jakby we śnie – nie obchodziło mnie to, że śmieją się ze mnie i unikają mnie. Szybko stałam się kozłem ofiarnym. Uczyłam się bardzo dobrze, ale i tak miałam bardzo niską samoocenę. Do tego jeszcze doszły problemy w domu: ojciec miał kłopoty w pracy i zaczął się wyżywać psychicznie i fizycznie na nas. Ukrywałam siniaki i zadrapania.
Gimnazjum i liceum to kolejne poziomy piekła, jakie przeszłam. Znów byłam tą „najgorszą”, na którą inni przelewali swoje frustracje. Po raz kolejny zostałam zgwałcona. Wpadłam wtedy w depresję, przestałam się uczyć, nie zależało mi już na niczym. Myślałam o samobójstwie; nie wiem, co mnie powstrzymało. Postanowiłam jednak, że będę żyła. Przeniosłam się do szkoły w sąsiednim mieście, ale sytuacja powtórzyła się – przez moje zamknięcie w sobie i wycofanie szybko na nowo stałam się kozłem ofiarnym. Zaczęłam szukać pomocy u psychologa. Dużo czasu upłynęło, zanim nauczyłam się ufać ludziom. To, że dziś żyję, zawdzięczam grupie samopomocowej, do której trafiłam. Odnalazłam tam osoby, które w pełni mnie zaakceptowały. Pomału zaczęłam w siebie wierzyć, dzięki czemu inni zaczęli bardziej mnie dostrzegać.
Udzielam się jako wolontariusz w domu dziecka, powoli odnajduję sens życia. Dostałam się na wymarzone studia – na psychologię! – choć nie wierzyłam, że mi się uda. Dzięki przebytej psychoterapii teraz jestem szczęśliwa. Choć koszmar z dzieciństwa często do mnie powraca i bardzo boli, postanowiłam, że nie poddam się. Zawsze jest jakieś światełko w tunelu i nawet źle rozpoczęte życie może mieć szczęśliwy finał. To od nas zależy, czy całkowicie pogrążymy się w depresji, czy weźmiemy sprawy w swoje ręce i poszukamy osób, które mogą i chcą nam pomóc.