Sama wbrew sobie

---

Iza jest 37-letnią samotną kobietą. Samotność nie jest jednak tym, czego sobie życzyła i obwinia się za to. W Latarniku naszej Czytelniczce radzi Wanda Sztander-Trabert, psycholog i psychoterapeuta.

  Jestem 37-letnią samotną kobietą. Nie jestem singlem z wyboru. Nie radzę już sobie z brakiem bliskiej osoby, brakuje mi bardzo bliskich więzi uczuciowych. Co prawda mam koleżanki singielki, ale one mają swoje sprawy i znajomych. Nie zawsze mogę liczyć na ich towarzystwo, a samotne spędzanie czasu mnie nie cieszy. Mój weekend często wygląda tak, że siedzę i czekam na telefon od koleżanek. Brakuje mi stabilizacji. Przeanalizowałam już przyczyny tego, że nie mam męża. Byłam po prostu zablokowana emocjonalnie, zbyt nieufna wobec świata i ludzi, nie akceptowałam swojego ciała i wyglądu (taką postawę życiową przekazała mi moja zakompleksiona mama). Mogłam liczyć tylko na wsparcie siostry, ale ona teraz mieszka z rodziną w innym mieście.
Potrzebuję trochę czasu, by zaprzyjaźnić się z ludźmi. Mam problemy z otwieraniem się na innych. Zapisałam się co prawda do serwisu randkowego, mam teraz więcej znajomych, ale nadal są to przeważnie kobiety. Już sama nie wiem, gdzie szukać swojej drugiej połówki... Nie wiem, jaki błąd popełniłam, że dziś jestem sama. Może moim błędem jest to, że chcę się najpierw zaprzyjaźnić z poznawanymi mężczyznami, a oni pewnie liczą od razu na ekscytującą, namiętną znajomość. Wyczuwam, że oni myślą stereotypami – jak widzą przed sobą kobietę przed czterdziestką, to są pewni, że ona ma za sobą nie tylko bogate doświadczenia życiowe, ale i erotyczne. Ale ja nie jestem taka. Co mam robić?

Wanda Sztander-Trabert jest psychologiem klinicznym, certyfikowanym psychoterapeutą i superwizorem psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Pracuje w Instytucie Psychologii Zdrowia w Warszawie. Zajmuje się terapią rodzin z problemem alkoholowym.

Pani Izo,
Wydaje się, że po przemyśleniach ma Pani pewną świadomość, dlaczego jest Pani singlem.  Nieakceptowanie siebie jako kobiety, lęk blokujący pragnienia – to w zasadzie wystarczy, by rozumieć zaistniałą sytuację. „Zrozumieć” nie znaczy „zaakceptować”. To normalne, że odczuwa Pani pragnienia, ale też zanikanie nadziei.
Nie znam dobrej recepty na problem „samotny nie z własnego wyboru” i nie znam nikogo, kto by ją znał. Interesuje mnie jednak, czy udało się Pani na tyle zmienić swoje nastawienie życiowe, by mogła Pani otworzyć się na znajomości dla Pani naprawdę interesujące. Tylko tyle lub aż tyle zależy od Pani. Znajomości interesujące nie zdarzają się nikomu codziennie. Jeśli jednak już się zdarzą, na przeszkodzie mogą stanąć stare schematy myślenia o sobie, lęk i wszechogarniająca rezygnacja. Gdyby tak właśnie działo się z Panią, sugeruję przeciwstawić się „siłą i wolą” (o ile nie psychoterapią) takiej postawie. Rezygnacja jest w wielu sytuacjach życiowych postawą mądrą i racjonalną, byle nie okazywała się przedwczesna. Z tonu Pani listu wnoszę, że tak właśnie może dziać się w Pani życiu. To nieprawda, że ktoś, o kim może Pani myśli „on nie zechce mnie”, rzeczywiście nie jest dla Pani. Życie jest pod tym względem naprawdę bardzo zaskakujące.
Bardzo Panią zachęcam do porzucenia opinii, że popełnia Pani jakiś błąd. Zachęcałabym też do psychoterapii w kierunku lepszego rozpoznania tego, „jak traktuję siebie”. Warto przyjrzeć się swoim realnym obawom. Może mogłaby Pani pozwolić sobie na więcej odwagi? Najpierw zaprzyjaźnić się, a potem przekształcić znajomość w coś bardziej ekscytującego.
Warto pamiętać, że mężczyźni także mają swoje lęki przed kobietami. Wielu mężczyzn gra kogoś innego niż jest naprawdę przed nowo poznaną kobietą.