W pierwszej klasie gimnazjum czułam się podobnie – uważałam, że moje życie nie ma sensu, nic mnie nie bawiło, na nic nie miałam ochoty. Po lekcjach siedziałam w domu, nigdzie nie wychodziłam. Gdy dostawałam jakieś prezenty – dziękowałam, ale wcale mnie one nie cieszyły. Czułam, że nie istnieje żaden logiczny powód, żebym istniała. Takie myśli towarzyszyły mi przez całą pierwszą klasę.

Dopiero pod koniec roku szkolnego opowiedziałam mamie, jak się czuję. Mama powiedziała, że pójdzie ze mną do psychologa, ale... jak zaczęły się wakacje, to wszystko ustało. Poczułam się lepiej, spokojniej, wydawało mi się, że świat nabrał kolorów. Ale po wakacjach wszystko wróciło na stare koleiny. Od 1 września znów czuję, że nie wytrzymam. Nie chcę jednak niepokoić mamy, bo jest w ciąży, pewnie denerwowałaby się moim stanem.

Dlaczego przez wakacje to poczucie beznadziejności minęło? Dlaczego w szkole czuję się tak źle, skoro nikt nic złego mi tu nie robi? Proszę mi pomóc. Boję się, że coś sobie zrobię...  
                                                                                                        

Droga Basiu,

To bardzo przykre, że życie wydaje Ci się w takim stopniu pozbawione sensu. Czujesz się zupełnie bezwartościowa, nic Cię nie cieszy, zamartwiasz się i często płaczesz. Pojawiają się nawet myśli samobójcze, co jest bardzo niepokojące.  Piszesz, że nie powiedziałaś o tym mamie, bo nie chcesz jej martwić, ale Twoja mama na pewno chciałaby wiedzieć, co się z Tobą dzieje, co przeżywasz. Kocha Cię i nie chciałaby, aby coś Ci się stało. Gdyby wiedziała, w jakim jesteś stanie, mogłaby Ci pomóc, mogłaby się Tobą zaopiekować. A Ty naprawdę potrzebujesz wsparcia, nie powinnaś zostawać ze swoimi problemami sama. Wspominasz rówieśników, którzy Cię nie akceptują. Czujesz się wyizolo­wana, nierozumiana i samotna, ale rozejrzyj się dobrze – czy na pewno nie ma wokół Ciebie w szkole ani jednej miłej i życzliwej Ci osoby? Jeśli nie w Twojej klasie, to może w równoległej lub młodszej?

A może porozmawiałabyś z inną bliską osobą, która jest Ci życzliwa i mogłaby Ci pomóc. Może z tatą, starszym bratem lub siostrą, babcią lub ulubioną ciocią? A może z wychowawczynią w szkole lub szkolnym pedagogiem? Koniecznie powiedz o swoich trudnościach komuś dorosłemu. Może warto też porozmawiać z psychologiem, który pomógłby Ci lepiej siebie zrozumieć i znaleźć przyczynę Twoich problemów. Może powodem jest to, że zapracowani rodzice nie mają dla Ciebie na co dzień czasu. Może czujesz się nieco zapomniana i opuszczona, zwłaszcza że mama spodziewa się dziecka i możesz się obawiać, że nie będziesz już dla rodziców tak ważna jak dawniej. Koniecznie porozmawiaj z mamą, warto usłyszeć, jak Cię kocha i jak bardzo jej na Tobie zależy.

Piszesz, że w szkole nic złego się nie dzieje. Zastanawiający jest jednak fakt, że Twoje stany depresyjne wracają właśnie wtedy, gdy kończą się wakacje i musisz wrócić do szkoły. Co robiłaś w wakacje, jak wyglądało Twoje życie, co Ci sprawiało przyjemność? Najwyraźniej wtedy udało Ci się odzyskać radość życia i energię do działania.