Wkrótce zostanę po raz pierwszy mamą. Mam ustabilizowaną sytuację – w pracy mam umowę na czas nieokreślony (obecnie jestem na zwolnieniu), mój mąż też pracuje. Mamy mieszkanie, samochód, całą wyprawkę dla dziecka – generalnie jesteśmy wzorcowymi przyszłymi rodzicami, wszystko przebiega książkowo. Jednak zamiast się cieszyć, coraz bardziej się boję.

Boję się, bo nie wiem, z kim zostawić maluszka, kiedy wrócę do pracy. Po drugie – obawiam się zwolnienia po powrocie z urlopu macierzyńskiego. Przecież szef może uznać, że jako młoda matka jestem mniej wydajnym i dyspozycyjnym pracownikiem. Czy wówczas utrzymamy się z samej pensji męża?

Po trzecie, jeśli w firmie będę pracować tak jak dotychczas, to oznacza, że będę poza domem co najmniej 12 godzin – boję się, że moje sześciomiesięczne dziecko szybko mnie zapomni. Po czwarte, nie chcę, aby moim maleństwem zajmowała się jakaś obca osoba – opiekunka, o której niewiele wiem...

Negatywne myśli nachodzą mnie każdego dnia, nie potrafię się od nich uwolnić – stałam się przez to okropnym „smutasem”. Nie chcę, żeby ten smutek wpłynął na samopoczucie mojego dziecka. Jak sobie z tym poradzić??

Droga Pani Agnieszko,

Niedługo zostanie Pani mamą, cieszy się Pani i przygotowuje do spotkania z dzieckiem. Jednak towarzyszą Pani także obawy i niepewność. To zupełnie naturalne, że się Pani boi.

Zadaje sobie Pani tyle pytań, na które teraz trudno znaleźć odpowiedź. Te dylematy są znane wielu kobietom spodziewającym się dziecka. Niektóre nie mają dokąd wracać po urlopie macierzyńskim lub muszą dokonać znaczących zmian w swoim życiu zawodowym, aby więcej czasu spędzać ze swoim dzieckiem. Wiele z nich musi odłożyć na jakiś czas swoje plany i marzenia. Zmienia się ich związek z partnerem, a także życie towarzyskie.

Warto jednak być dobrej myśli i odwoływać się w swych rozważaniach do pozytywnych doświadczeń. Na pewno sobie Pani poradzi, nie ma powodu, aby było inaczej. Ciąża i macierzyństwo, choć czasem trudne, nadają naszemu życiu sens. Wszystkie sprawy w niezwykły sposób układają się i podporządkowują tej nadrzędnej wartości. Bycie mamą i obserwowanie, jak dziecko zmienia się i rośnie z dnia na dzień, jest wspaniałym przeżyciem.

Wydaje się, że Pani wcale nie jest pewna, czy zostać w firmie, gdzie trudno będzie pogodzić obowiązki służbowe z rodzicielskimi. Nie wyobraża sobie Pani również powierzenia opieki nad dzieckiem obcej osobie. Wyczuwalna jest u Pani chęć bycia z dzieckiem jak najdłużej, ale jednocześnie jest też obawa, czy utrzymacie rodzinę bez

Pani pensji, jeśli zdecyduje się Pani nie wracać do pracy. Warto zastanowić się, czego tak naprawdę Pani chce i spróbować tak zorganizować życie, aby realizować cele, na których Pani zależy. Może porozmawia Pani z szefem o skróceniu wymiaru pracy do połowy etatu albo wykonywaniu części obowiązków w domu? A może na placyku zabaw odkryje Pani, że sąsiadka z klatki obok może być wspaniałą opiekunką dla Pani dziecka?

Warto nastroić się optymistycznie i wierzyć, że wszystko się dobrze ułoży. To działa jak samospełniające się proroctwo, w tym przypadku pozytywne i jak najbardziej wskazane.