Popularne czy prawdziwe?

Magdalena Suchorska

---

Każdy z nas potrzebuje jakiejś niszy dla siebie, by móc zaistnieć i rzeczywiście poczuć się sobą.

Często taką niszą są subkultury. Niestety, zazwyczaj błędnie kojarzą nam się z patologią. Mówię o błędnym skojarzeniu, ponieważ subkultura, to nic innego jak grupa społeczna i jej kultura. A przecież wszyscy należymy do jakiejś grupy społecznej – będąc pracownikami, uczniami, studentami, kobietami, mężczyznami, ludźmi młodymi, w wieku średnim czy w jesieni życia – często więc jest to kilka grup. Akceptujemy ten stan, akceptujemy siebie i innych w takich grupach.

To przecież tylko kategorie, określają nas pod względem danej cechy, nie mówią jednak nigdy o tym, jacy jesteśmy jako ludzie, a przecież jesteśmy różni. Jeśli iść dalej tym tropem – możemy podzielić się pod względem orientacji seksualnej. Wtedy przynależelibyśmy do trzech kategorii: homoseksualni, heteroseksualni i biseksualni. Kategorie te są sobie równe, ludzie do nich przynależący są zatem sobie równi. Każda z tych subkultur, bo i tak można ująć te kategorie, jest segmentem naszej kultury i nie podlega wartościowaniu. Nie ma kategorii lepszej lub gorszej, są jednakie. Dlaczego zatem niemal na każdym kroku spotykamy się ze społeczną homofobią? Ta antyspołeczna postawa dotyka ludzi takich jak my, będących członkami naszego społeczeństwa, którzy przecież poza tą jedną, choć nie jedyną cechą, według której możemy się skategoryzować, niczym się od nas nie różnią. Skąd więc tak wiele nienawiści, wrogości i uprzedzeń? Czy jakieś niezależne, obiektywne badania potwierdzają informację, jakoby osoby o innej niż większość społeczeństwa orientacji płciowej, miały być mniej inteligentne, mniej zdrowe, mniej ważne, bardziej agresywne, częściej upośledzone, dotknięte chorobami? Homoseksualiści są w większym stopniu dotknięci tylko jedną chorobą – zbiorową chorobą społeczną – nietolerancją. Choć nie ma żadnych przesłanek przemawiających za tym, by tą chorobą obciążać właśnie ich. A jednak, w jakiś dziwny sposób, godzą w poczucie estetyki jednych, w wyznawane prawa biologii przez innych, czy w przykazania Boga.

Wygląda na to, że społeczeństwo tępi wszystko, co inne, prywatne, odmienne, intymne. Tępi wszelkie odstępstwa od szeroko pojętej normy, którą samo ustala wedle swego widzimisię, nie przyjmując do wiadomości indywidualizmu równych sobie członków tego społeczeństwa. W pewnym więc sensie społeczeństwo tępi siebie samo, nie dając szans na znalezienie sobie niszy we własnych szeregach. Jesteśmy nieludzcy dla ludzi, odmawiając im prawa do bycia takimi, jakimi się czują, a nie jakimi chcielibyśmy ich uczynić.


Magdalena Suchorska, studentka V roku psychologii na UAM w Poznaniu.
Interesuje się seksuologią i systemową terapią rodzin oraz mediacją w rodzinie. W przyszłości z tymi dziedzinami chciałaby wiązać swoją pracę.