O nauczycielach

Mariusz Soboniak

---

Są na świecie hybrydy, które są dorosłe, a jednocześnie są jak dzieci. Ci ludzie są oryginalni i cudowni. Swoją postawą pokazują nam, jak żyć.

W naszym życiu pojawiają się różne osoby, jedne z nich chcą nas uczyć życia, bo taką mają misję, przesłanie czy karmę, a inne pojawiają się w naszym życiu i tym swoim życiem uczą nas życia. Te pierwsze śmierdzą filozofią i plastikowym, naburmuszonym patetyzmem, a te drugie – nie narzucając nam filozofii swojego życia, niejako z automatu uczą nas przez naśladowanie.

Do pierwszych należą dorośli, to oni najczęściej uważają, że są mądrzejsi niż są naprawdę, do grupy drugiej należą dzieci. Są też na świecie takie hybrydy, które są dorosłe a jednocześnie – przez szereg doświadczeń, komplikacji życiowych i bolesnych kopów po dupie – są jak dzieci. Ci są oryginalni i cudowni. Ci właśnie swoją postawą pokazują nam, jak żyć – nie dają niezrozumiałych instrukcji, lecz cichutko zapełniają kartki codziennymi przykładami.

Najczęściej w tych szczerych nauczycielach zakochujemy się po uszy, bez pamięci i bez reszty. Gdyby szukać porównań – kocham ich bardziej miłością philia niż agape. Kocham ich, często roniąc łzę, gdy muszę ich żegnać, lub chodząc przygnębionym, gdy nie ma ich już blisko. Najczęściej tych małych-wielkich nauczycieli wypełnia autentyczna radość życia, ponieważ nie przeciwstawiają się życiu, lecz biorą je takim, jakie jest i starają się sami dla siebie – a tym samym dla innych – wyciągnąć naukę.

Oczywiście nie robią tego świadomie, to działa jak domino: wystarczy pchnąć jeden klocek, a potem już się samo toczy. Gdzieś, kiedyś ułożyłem sobie taką zasadę – może dlatego, by łatwiej mi się żyło – że każdy jest nam dany na chwilę, krótszą lub dłuższą, ale dany nam jest dokładnie na tyle, ile potrzebujemy, by odebrać swoją lekcję. Potem odchodzi, by nauczyć czegoś innych.

Dzieci i... hybrydy to lekkość w życiu – są cudami samymi w sobie, dzięki nim uczymy się w sposób naturalny, nie przez sztampowe „filozoficzne” rozważania.

Mariusz Soboniak, absolwent pedagogiki na Uniwersytecie Szczecińskim.

Lubicie pisać? Chcecie dzielić się swoimi opowieściami z innymi? Prowadzicie na naszej stronie blog? A może macie ochotę rozpocząć swoją przygodę z dziennikiem sieciowym? Zapraszamy. Temat – MOJE CHARAKTERY. Tutaj dowiesz się więcej.

Lubicie robić zdjęcia? Opowiadacie historie obrazami? Macie galerię na naszej stronie? A może macie ochotę ją założyć? Zapraszamy.
Zróbcie zdjęcie lub odnajdźcie w swojej kolekcji odpowiednie. Zamieśćcie je w galerii na stronie „Charakterów”. Temat – MOJE CHARAKTERY. Tutaj dowiesz się więcej.