Dzieci boją się w nocy

         Badacze polecili wysłuchać 50 dzieciom w wieku od 4 do 7 lat pewnej historii, w której fikcyjne dziecko było konfrontowane z jakąś prawdziwą lub wymyśloną istotą np. z niedźwiedziem lub duchem. Na koniec eksperymentu, jego mali uczestnicy oceniali strach fikcyjnego dziecka oraz mieli zaproponować rozwiązanie wysłuchanej sytuacji. Niezależnie od wieku dzieci odróżniały prawdziwe postacie od wyimaginowanych. W przypadku prawdziwych istot takich, jak np. niedźwiedź, dzieci były skłonne do podjęcia jakiegoś działania. Chłopcy reagowali w sposób typowy dla swojej płci, chcieli walczyć. Natomiast dziewczynki wolały zejść z drogi okropnej postaci. Jeśli przedstawioną istotą był duch, to dzieci wiedziały, że ich interpretacja własnego położenia wpływa na poziom ich strachu. Młodsze dzieci twierdziły, że przedstawiona kreatura może być nawet całkiem miła. Z kolei starsze dzieci wątpiły w to, że przedstawione istoty w ogóle istnieją.
         Badacze radzą więc rodzicom, by uwzględniali wiek dziecka w przypadku jego strachu przed wyimaginowanymi stworzeniami np. smokami czy czarownicami. W przypadku młodszych dzieci obiekt wywołujący strach można przedstawić w pozytywnym świetle np. „Smok jest całkiem miły”. Natomiast starszym dzieciom wystarczy przypomnieć, że niektóre straszne stworzenia po prostu nie istnieją.